1خلاصه هدف. این مطالعه با هدف مرور پژوهش­هایی که به بررسی مداخلات موثر در پیشگیری از وقوع عفونت زخم متعاقب جراحی­ قلب باز پرداخته­اند انجام شد. زمینه. عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه و عفونت­های عمقی زخم استرنوم از عوارض جدی هستند که شیوع آن حدود 0/4 تا 5 درصد است و می­توانند به واسطه طولانی کردن مدت بستری، نیاز به جراحی­های مکرر یا آنتی­بیوتیک­های طولانی­مدت، بار مالی زیادی را به بیمار و سیستم سلامت تحمیل کنند. بر اساس مطالعات، عوامل خطر متعددی برای بروز عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه  شناسایی شده­ است که بسیاری از آنها قابل کنترل هستند و با شناسایی و مدیریت مناسب، می­توان تا حد زیادی از بروز این عارضه جدی و خطرناک پیشگیری کرد. روش کار. این مطالعه مروری در سال 1401 با جستجوی پایگاه­های داده­ای شامل SID، Scopus، Uptodate، Medline، PubMed، Science Direct، و Magiran با استفاده از کلیدواژه­های پیشگیری، مدیاستینیت، جراحی قفسه سینه و معادل انگلیسی آنها انجام شد. مقالات اصیل که گزارش پژوهش­ها با طراحی مقطعی، مورد شاهدی، کوهورت، یا کارآزمایی بالینی را به زبان فارسی یا انگلیسی در بازه زمانی سال­های 2000 تا 2021 میلادی در نشریات نمایه­شده در پایگاه­های داده­ای مورد جستجو منتشر کرده بودند و دسترسی به متن کامل آنها مقدور بود مورد بررسی قرار گرفتند. معیارهای خروج از مطالعه شامل مقالات مروری، نامه به سردبیر، و گزارش مورد بود. پس از جستجوی اولیه، 62 مقاله مرتبط یافت شد که در آخر، با توجه به معیارهای ورود و خروج، تعداد 16 مورد از آنها به طور کامل مورد بررسی قرار گرفتند. یافته­ ها. از جمله اقدامات قبل از انجام جراحی برای پیشگیری از بروز عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه می­توان به رعایت بهداشت دست، کاهش وزن، ترک سیگار، کنترل مناسب قند خون قبل وحین و بعد از عمل جراحی، تجویز آنتی­بیوتیک پروفیلاکتیک مناسب، دکلونیزاسیون بینی و حلق از استاف اورئوس با استفاده از پماد موپیروسین، و رفع موهای زاید با استفاده از کرم موبر (بدون تیغ) اشاره نمود. ضدعفونی کردن فیلد جراحی با استفاده از کلرهگزیدین، استفاده از روش­های مناسب جراحی برای بستن زخم و حفظ ثبات و پایداری استرنوم، و آموزش مناسب بیماران توسط پرستاران درباره علایم هشدار، و پیگیری دقیق آنها از جمله اقداماتی هستند که می­توانند در حین عمل و پس از آن به پیشگیری از بروز عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه کمک قابل توجهی کنند. نتیجه گیری: با شناسایی عوامل خطر زخم محل جراحی قفسه سینه و کنترل دقیق و به موقع آن می­توان تا حد زیادی از بروز عارضه جدی و تهدیدکننده زندگی زخم عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه پیشگیری نمود.

مقدمه: عفونت زخم جراحی یکی از مهمترین عفونتهای بیمارستانی می باشد. این مطالعه با هدف بررسی فراوانی عفونت زخم جراحی در بخشهای جراحی عمومی و فاکتورهای خطر مرتبط با آن انجام شد.روش کار: در این مطالعه آینده نگر 2860 بیمار که در طی 2 سال در بخشهای جراحی عمومی دو بیمارستان دانشگاهی تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، انتخاب شدند. فراوانی عفونت زخم جراحی در مدت بستری و نیز عوامل موثر بر آن بررسی گردید.یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که فراوانی عفونت زخم جراحی در بیماران 2.2% بود.در آنالیز تک متغیره، سن، عمل جراحی در بیش از یک محل آناتومیک، افزایش مدت زمان جراحی، بیشتر بودن طول زخم جراحی، عمل جراحی به علت ابتلا به بدخیمی و یا پارگی احشا، وجود درن، سابقه فشار خون بالا، سابقه ابتلا به دیابت ملیتوس، مصرف مواد مخدر، مصرف الکل، مصرف استروئید اخیر، سابقه شیمی درمانی اخیر، پایین بودن هموگلوبین و آلبومین سرم با احتمال بالاتر وقوع عفونت همراهی داشتند. در آنالیز چند متغیره از بین این متغیرها فقط زمان جراحی، وجود درن پس از عمل، استعمال مواد مخدر، دریافت استروئید اخیر، پایین بودن هموگلوبین سرم و عمل جراحی به علت پارگی احشا، پیش بینی کننده عفونت زخم جراحی بودند.نتیجه: در صورت پیگیری بیماران پس از ترخیص میزان تشخیص عفونت زخم جراحی تا 2 برابر افزایش می یابد.فاکتورهای خطر در بیماران ایرانی مشابه با سایرین است ولی اعتیاد به مواد مخدر یک فاکتور منحصر به فرد در بیماران ما بود.

مقدمه: عفونت زخم جراحی (Surgical site infection) SSI از مهم ترین عفونت های بیمارستانی است که منجر به افزایش هزینه ها و مرگ و میر می شود. این مطالعه با هدف بررسی فراوانی رخداد عفونت بعد از اعمال جراحی در بخش زنان انجام شد. روش ها: در یک مطالعه ی توصیفی-تحلیلی از نوع مقطعی، داده های پرونده ی 329 نفر از بیمارانی که تحت جراحی های زنان در بیمارستان الزهرا(س) اصفهان در سال 1398 قرار گرفته بودند، وارد مطالعه شدند. داده های مربوط به سن، شاخص توده ی بدنی، بیماری های زمینه ای، اورژانسی بودن عمل، سابقه ی جراحی در همان محل و تعداد روزهای بستری قبل از عمل، استخراج شد. بیماران برای 30 روز پس از عمل مورد بررسی قرار گرفتند. موارد عفونت بعد از عمل جراحی، توسط پزشک متخصص تشخیص داده شده بود. تجزیه و تحلیل داده ها توسط آزمون های Chi-square و Independent t-test انجام شد. یافته ها: در میان 329 بیمار که در بخش زنان تحت عمل های هیسترکتومی، سالپنژواوفورکتومی، بستن لوله ی رحمی و رزکسیون تومور قرار گرفتند، جمعا 21 نفر از بیماران (6/38 درصد)، دچار عفونت زخم محل جراحی شدند. بیشترین و کم ترین رخداد عفونت بعد از عمل جراحی، به ترتیب در بیماران تحت هیسترکتومی، 99 مورد (30 درصد) و بستن لوله های رحمی به تعداد 43 مورد (13/06 درصد)، اتفاق افتاده بود. در بین بیمارانی که تحت عمل جراحی هیسترکتومی قرار گرفته بودند، زنانی که از میانگین توده ی بدنی بالاتری برخوردار بودند، به طور معنی داری، بیشتر دچار عفونت بعد از عمل شدند. نتیجه گیری: اورژانسی بودن عمل و عدم تزریق آنتی بیوتیک پروفیلاکسی و چاقی، باعث ریسک بالاتر عفونت زخم می شود.

مقدمه: تومورهای جدا قفسه سینه جز بدخیمی های ناشایع هستند و از مدتها قبل مورد بحث جراحان بوده است. تا همین اواخر، تشخیص نادرست، رزکسیون ناکامل یا ناتوانی در بازسازی موفق نقایص بزرگ جدار قفسه سینه از علل عمده مرگ و میر بیماران و عود موضعی بوده است.جراحی اصولی و علمی بهترین شانس درمان را برای بیماران با تومورهای جدار قفسه سینه فراهم می کند و شیوه جراحی باید براساس ویژگی های بیماری هر فرد پایه ریزی شود. این مطالعه با هدف بررسی نتایج درمان جراحی تومورهای جدا قفسه سینه و گزارش موارد عمل شده، بوده است.روش کار: این مطالعه توصیفی در سال های 83-1375 در بیماران بستری در دو بخش جراحی توراکس بیمارستان ولیعصر (عج) دانشگاه علوم پزشکی تهران و بیمارستان قائم (عج) دانشگاه علوم پزشکی مشهد، انجام شده است. تعداد 61 بیمار مورد ارزیابی قرار گرفتند. مشخصات فردی، شکایات بالینی، نتایج آزمایشات خون و درمان و عوارض در پرسشنامه جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی پردازش شد.نتایج: از 61 بیمار، 28 بیمار (%45.9) انواع تومورهای بدخیم اولیه جدار قفسه سینه، 4 بیمار (%6.55) تومور متاستاتیک به جدار سینه، 10 بیمار (%16.39) تومور خوش خیم نسج نرم و دنده ها، 16 بیمار (%26.22) ضایعات التهابی غضروف و دنده ها با نمای اولیه تومورال و 3 مورد %4.9 هم پاتولوژی مشخص نشده (متفرقه) بوده است.نتیجه گیری: نتایج حاصله از بیماران عمل شده در این گزارش، تایید می کند که رزکسیون وسیع جدار قفسه سینه برای تومورهای اولیه یا ثانویه و به تبع آن بازسازی، یک درمان موثر و ایمن می باشد. دستیابی به عمر طولانی پس از جراحی امیدوار کننده است.

اگر چه درگیری قفسه سینه تنها در 15% موارد ابتلا به اکتینومایکوز دیده میشود باید همواره در تشخیص افتراقی بیماران مبتلا به ضایعات ریه و قفسه سینه که مشکوک به سل و یا موتور هستند در مد نظر باشد. این مقاله به معرفی بیماری می پردازد که به علت درد قفسه سینه، تنگی نفس، تب و افوزیون پلورال تحت درمان دارویی قرار گرفته وبه علت عود علایم جهت تشخیص دقیق بیوپی شده که جواب پاتولوژیinflammatory pseudotumor بوده است. متعاقبا مشکل بیمار به صورت توده ای مهاجم به جدار قفسه سینه پیشرفت نموده که پاسخ بیوپسی مجدد جدار نیز مشابه به جواب اولیه بود و نهایتا با توجه به رشد تومورو تهاجم به جدار و پوست تحت جراحی رزکسیون وسیع قرار گرفت. تشخیص نهایی بیماری اکتینومایکوز بود. تظاهر بالینی اکتینومایکوز قفسه سینه به این فرم عجیب وغافلگیر کننده به ندرت ممکن است دیده شود. اکتینومایکوز بیماری عفونی است با سیر آهسته که عامل مولد آن در قدیم جزء قارچها محسوب می گردید، ولی در حقیقت باکتری گرم مثبت غیر هوازی می باشد که گونه های مختلف داشته و شایعترین نوع آن  A.israelii است.این میکروارگانیسم بصورت یک فلور طبیعی در حفره دهان و دستگاه گوارش وجود دارد که عفونت با آن در نواحی گردن و صورت(Cervicofacil 60%)، قفسه سینه (Thoracic 15%) و شکم (abdominial 25%) ممکن است اتفاق بیافتد. التهاب مزمن و تحت حاد، ایجاد فیبروز زیاد و سینوسهای متعدد  جزء مشخصات این بیماری می باشد. علت مهاجم شدن این میکروارگانیسم دقیقا مشخص نیست ولی بنظر میرسد کاهش سطح ایمنی و با ایجاد خلل در سدهای مخاطی در ایجاد آن موثر باشد. نوعی از بیماری که در قفسه سینه دیده میشود ممکن است گاهی به علت آسپی راسیون ترشحات دهان و حلق (1) و در بعضی موارد بدون هیچ عامل تسهیل کننده (2) به وجود آید.

در این گزارش یک پسر 16 ساله با عفونت محل زخم جراحی که در اثر تصادف اتومبیل دچار شکستگی استخوان پا و از بین رفتن بافت نرم ساق پا شده بود، معرفی می شود. پس از کشت از محل زخم، باکتری اسینتوباکتر بومانی جداسازی و شناسایی شد و چندین بار تلاش درمانی امپریکال بیمار با آنتی بیوتیک های متعدد، بی نتیجه ماند.

عفونت زخم جراحی دومین علت شایع عفونت بیمارستانی است که از عوامل مرگ و میر است و هزینه های اضافی ناشی از اقامت طولانی در بیمارستان را موجب می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی عفونت زخم جراحی در بخش های مختلف و عوامل مستعد کننده  و خطر این عفونت ها در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی ایران انجام شده است. بررسی بر روی 960 بیمار بستری شده در بخش های جراحی عمومی، زنان، ارتوپدی، گوش و حلق و بینی و جراحی مغز و اعصاب انجام شد که در بیمارستان های عمومی و تک تخصصی تحت جراحی قرار گرفته بودند. برای بیماران بستری پرسش نامه ای شامل موارد منطبق با اهداف طرح توسط دستیاران تکمیل می گردید. بیماران در دو گروه با عفونت زخم و بدون عفونت بررسی شدند. نتایج با استفاده از نرم افزار Epi 6 استخراج شد و از آزمون های T-Test،Chi Square و Odds ratio برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که از میان عوامل مستعد کننده به ترتیب سو تغذیه، عفونت در نقطه ای از بدن، دیابت، چاقی و مصرف سیگار بیش ترین احتمال بروز عفونت زخم جراحی را به همراه داشتند. سایر عوامل با احتمال کمتر نیز بررسی شدند. عوامل تکنیکی مرتبط با نوع جراحی، محل و عضو جراحی شده و نحوه درمان پیش گیرانه نیز در دو گروه بیماران دارای عفونت و بدون عفونت بررسی شد. در پژوهش حاضر، نرخ عفونت زخم جراحی 8.4% برآورد شد که برابر با آمار جهانی شیوع زخم جراحی (34-5%) بود. اهمیت هر یک از عوامل مستعد کننده در بروز عفونت زخم مورد تاکید بیشتر قرار گیرفت.

زمینه و هدف: اطلاع از آناتومی سطحی وریدهای مرکزی اهمیت بسزایی در کاهش عوارض کاتتریزاسیون دارد. آناتومی وریدهای توراسیک در بین گروه های سنی کودکان و بالغین متفاوت است. مطالعه حاضر با هدف بررسی و مقایسه محل آناتومی سطحی وریدهای توراسیک در کودکان و بالغین ایرانی براساس سی تی اسکن قفسه سینه و بررسی محل قرارگیری کاتتر ورید مرکزی در کودکان انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی گذشته نگر که از فروردین 1395 تا مرداد 1398 در بیمارستان های دکتر شریعتی و مرکز طبی کودکان انجام شد، به ترتیب 100 سی تی اسکن قفسه سینه در بالغین و 150 مورد در کودکان بررسی شد که سی تی اسکن کودکان در سه گروه 50 نفره در سنین 3-0، 7-3 و 10-7 سال دسته بندی شدند و از نظر محل تشکیل و اتصال ورید اجوف فوقانی به دهلیز راست، محل تشکیل وریدهای براکیوسفالیک و نیز محل قرارگیری کاتتر مرکزی ارزیابی شدند. همچنین در این مطالعه تعداد 130 عدد از گرافی هایی که کاتتر سنترال وریدی برای بیماران تعبیه شده بود وارد مطالعه گردید و از نظر گروه سنی و محل قرارگیری انتهای کاتتر مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: محل تشکیل وریدهای براکیوسفالیک در بالغین اکثرا در خلف مفصل استرنوکلاویکولار بود و در کودکان خلف سر داخلی کلاویکل قرار داشت. محل تشکیل ورید اجوف فوقانی در بالغین در 52% موارد در فضای بین دنده ای اول بود، اما درجوانترین گروه کودکان در محاذات غضروف دنده دوم بود و با افزایش سن به غضروف دنده اول تغییر کرد. در بالغین شایعترین محل اتصال ورید اجوف فوقانی به دهلیز راست در محاذات سومین فضای بین دنده ای بود که در کودکان در محاذات چهارمین و سومین غضروف دنده ای بود. همچنین میزان محل مناسب انتهای کاتتر 7/74% بود. نتیجه گیری: این مطالعه نشان دهنده تفاوت محل آناتومی وریدهای مرکزی در اطفال و بالغین و تغییر محل آن ها با افزایش سن می باشد.